IN HERINNERING THEA ANDRESSEN

14.08  .1958 - 18.02.2019


TA 01

Op 18 februari overleed Thea Andressen na een slopende ziekte.
Thea heeft zeven keer deelgenomen aan de door ons georganiseerde funeraire reizen naar begraafplaatsen in het buitenland. Zij die met onze funeraire reizen naar Parijs (2003), Duitsland & Denemarken (2004), Wenen (2005), Londen (2006), Oost-Duitsland (2008), Schotland (2010) en Praag (2011) zijn mee geweest, zullen zich ongetwijfeld Thea herinneren als de altijd vrolijke en geïnteresseerde deelneemster.

Thea Andressen, wie kent haar niet. Al onze trouwe funeraire reizigers zullen zich haar zeker herinneren. Zeven keer was ze van de partij. Zeven reizen met het positiefste mens dat we ooit hebben ontmoet. Daar kon je wel een bus vol van hebben.
Niet lang na het stoppen van de funeraire reizen begon Thea te kwakkelen met haar gezondheid. De kanker waar ze eerder al een succesvolle strijd tegen had gevoerd, kon haar blijkbaar toch niet met rust laten. Op 18 februari j.l. is Thea overleden. Met al haar bewonderenswaardige levenskracht en positiviteit heeft ze jarenlang geknokt en ondanks alle chemokuren er iets goeds van weten te maken.
Op
www.gedenken.nl/herinner/thea-andressen is haar condoleanceregister te vinden, kun je foto’s zien, die tijdens haar afscheid werden getoond, het afscheidswoord van haar man Herman lezen en een boodschap achterlaten voor haar geliefde Herman, haar zoon Arjen met zijn vrouw Mandy, haar kleindochter Olivia en haar kleindochter-op-komst.
Een kleurrijk persoon, altijd vrolijk, altijd in voor een geintje, altijd lachen. En wat kon ze genieten van begraafplaatsen, van schedels en botten en geraamtes. Je kon met haar plezier maken maar ook een serieus gesprek met haar voeren. En altijd geïnteresseerd in haar gesprekspartner.

TA 02

Op begraafplaatsen zag je haar ook in haar eentje rondstruinen, stilletjes genietend van wat ze zag, altijd met haar flinke rugzak op haar rug. Ik heb me altijd afgevraagd wat daar eigenlijk allemaal inzat maar nooit bedacht zo onbescheiden te zijn om ernaar te vragen.
Het kleurrijke kwam ook letterlijk tot uiting in de kleurkeuze die zij en Herman maakten in de aankleding van hun huis, zowel binnen als buiten. Hun huis stond bekend als het Mondriaanhuis: rood en geel en blauw. Ook van binnen waren deze kleuren volop terug te vinden. Als je mij van te voren had gevraagd wat ik van die kleuren in huis zou vinden, dan zou ik gezegd hebben ‘schreeuwerig en onrustig’, maar toen wij hun huis hadden gezien, veranderde dat in ‘vrolijk en harmonisch’.
Het kleine rode grafkistje dat zij op een van onze reizen had gekocht, paste daar perfect in. En paste ook perfect bij Thea. Als ik mij goed herinner had ze ook ooit zilveren geraamtes in haar oren. En om haar hals een knokerige hand, zie foto. In winkels waar ze dat spul verkochten was ze helemaal in haar element.

TA 03

TA 04

TA 05

Van een geintje hebben we ook een foto: Thea (en met haar trouwens ook enkele anderen) moest zonodig proefliggen in een sarcofaag. Als ‘leiding’ van de funeraire reizen konden wij dat natuurlijk niet goed vinden, maar gelukkig hebben wij dat niet gezien. De belhamels zullen wel eerst om zich heen hebben gekeken voordat ze de foto’s namen …
Ze draaide er haar hand niet voor om, om op de laatste avond van een reis uit haar blote hoofd namens de groep een dankwoord uit te spreken en daar kon ze zelf ook enorm om schateren.

In mijn traditionele slotwoord, door oudgedienden verwacht en gevreesd, is ze natuurlijk ook niet ontsnapt aan mijn aandacht. Nadat een aantal mensen al een beurt hadden gehad, citaat:
“En dan gaat Thea nog even voor de bijl. Het schijnt dat ze zo gráág een wijntje lust. Of althans, ze wekt de schijn ervan. Het was mij niet opgevallen, wel dat glaasje in haar hand maar ik heb Thea nog nóóit teveel zien drinken. Nog nooit. Toch zei ze zelf tegen mij, dat ze die naam begint te krijgen en dat anderen tegen háár zeggen dat zij zo graag een wijntje lust. “ Einde citaat. Nou ja, als ze het zelf zegt…
In de spectaculaire grafkelder in Kutna Hora zagen we Thea in haar element. Ik citeer opnieuw uit mijn slotwoord: “Toch klopt er iets niet, aan Thea, bedoel ik. Duiken we die kelder in, je weet wel, die waar de schedels van het plafond afhangen. Komt Thea naar me toe en fluistert opgewonden: ’het is niet goed, hè, het is niet goéd, ik wéét het, maar ik word hier zóó blij van!’
Dit was Thea ten voeten uit, een uniek blij mens. Dank Thea, dat we je hebben ontmoet.

 

TA 06 TA 07 TA 08

 

TA 09 TA 10 TA 11

Jeannette en Rindert
(met dank aan Hester en Ed voor het gebruik van enkele foto’s)